Beyaz kuğu

Avrupa ve Orta Asya’dan Kuzey Çin’e, Karadeniz’den Hazar Denizin’e ve Türkiye kıyılarına kadar geniş bir yaşama alanı vardır.Göller , nehirler ve açık bütün sulak alanlarda yaşarlar. Büyük cüsselerine rağmen oldukça sakin ve karma gruplara kolayca uyum sağlayan kuşlardır.Tek eşli oldukları için çift olarak beslenmelidirler. Kafeslerini ve havuzlarını nekadar büyük tutarsanız o kadar rahat ederler.Erkekler daha büyüktür ve boyunları daha kalındır. Gaganın üzerindeki siyah top şeklindeki parça erkeklerde daha büyüktür. Bir yaşına kadar gri renkli yavru tüyleri varken daha sonra esas beyaz tüyleri çıkar. 

   Kafes Ortamı : Çim tabanlı 50m2 havuzlu kafes. Havuz 15m2 den az olmamalı ve derinlik olarak 50 cm yeterlidir. 
   Beslenme : Yumurta yemi dışında, buğday, mısır gibi tohumlar ,ve bolca yeşillik.

Baykal ördeği

Doğu Asya, Doğu Sibirya, Baykal Gölü, Güney Çin ve Güney Japonya ayrıca da Kuzeydoğu Hindistan. Göl ve nehir kıyılarındaki sazlıklar. Açık sulak alanlarda yaşarlar. Erkeğin başındaki yeşil ve sarı tüyler çok güzeldir. Bana göre ördekler içindeki en güzel üç türden biridir. (Mandarin, Karolin, Baykal) Yerde yuva yaparlar. sakin yaradışlı ördeklerdir, karma kafeslere rahatlıkla uyum sağlarlar. Çok iyi uçarlar , ya kafeslerin üstü kapatılmalıdır yada kanat kesimi uygulanmalıdır. 

   Kafes Ortamı : İyi bitkilendirilmiş havuzlu 9m2 kafes.Çift olarak beslenir.
   Beslenme : Yumurta yemi dışında, buğday, mısır gibi tohumlar ,ve bolca yeşillik.

Bahama kılkuyruk ördeği

Kuzey ve orta Avrupa, Kuzey Amerika. Büyük göllerde ve ağaçsız geniş alanlarda. Erkek 65 cm kadardır. Büyük ördeklerdendir. Yavrularını büyütmek oldukçakolaydır. Sakin ve kafes ortamına kolay uyum sağlayan bir ördektir. Kafeste 20 yıl kadar yaşadığı tespit edilmiştir.

   Kafes Ortamı : İyi bitkilendirilmiş 12 m2 kafes. Temiz su bulunan bir havuzda olmalıdır.
   Beslenme : Yumurta yemi dışında, buğgay, mısır gibi tohumlar ,ve bolca yeşillik

Bülbül

Sinekkapangiller ailesinin  Luscinia ve Leiothrix cinslerinden, seslerinin güzelliğiyle ünlü ötücükuşların ortak adı.

Bülbüller, genellikle geceleri öterler. Asıl bülbül (Luscinia megarhynchos), 16 cm uzunluğunda donuk renkli tüylü, kırmızımsı kahverengi kuyrukludur. Avrupa ve Anadolu’nun sık çalılıklarında yaşar. Ardıç bülbülü (Luscinia luscinia), bülbüle benzer ama rengi daha koyu ve kuyruğu daha az kırmızı, göğsü hafif beneklidir, Kuzeydoğu Avrupa ve Sibirya’da yaşar. Her iki türde kışları Afrika’da geçirir.

Balık

Balık dendiğinde hemen herkesin aklına tatlı suda ya da denizde yaşayan, gövdesi pullarla kaplı, yüzgeçleri, solungaçları, dişlerle donanmış çeneleri ve bir omurgası olan su hayvanları gelir. Bu tanım geniş anlamda doğrudur; örneğin palamut, hamsi, lüfer gibi yakından tanıdığımız balıklar bütün özellikleriyle bu tanıma uyar. Oysa bazı balıklarda bu özelliklerin hepsi bulunmayabilir. Sözgelimi taşemen denen balıkların çeneleri ve pulları yoktur. Yılanbalıklarının yüzgeçleri yok denecek kadar belirsizdir. Akciğerli balıklarda ise solungaçlar işlevini yitirmiştir. Ama iskeletin temel ekseni olan omurga hepsinde bulunur. Demekki daha dar anlamda balıklar “Omurgalı su hayvanları” olarak tanımlanabilir.

 

Balıkların ortak özelliklerine göre sınıflandırılması çok karmaşıktır. En yaygın sınıflandırma sisteminde bugün yaşayan bütün balıklar üç sınıfta toplanır: Taşemenleri ve sülük balıklarını içeren çenesiz balıklar ya da çenesizler sınıfı (Agnatha); köpekbalıklarını, vatoz ve folyoları içeren kıkırdaklı balıklar sınıfı (Chondrichthyes ya da Selachii) ve geri kalan bütün balıkları içeren kemikli balıklar sınıfı (Osteichthyes).

Babun

“Eski Dünya” maymunlarından 3 cinsi içeren öbek.

Ataları ağaçlarda yaşayan babunlar (babuinler de denir), günümüzde yerde yaşayan ve dört ayak üstünde yürüyen hayvanlara dönüşmüşlerdir. Mandrillus ve Theropithecus cinslerinin yanı sıra, öbeği oluşturan gerçek anlamda babunları kapsayan Papio cinsi üyelerine savanalarda, yarı çöllerde ve Afrika’nın Büyük Sahra’nın güneyinde kalan seyrek ağaçlı orman bölgelerinde rastlanır. 5 türden oluşan bu cinsin üyelerinin yüzleri uzundur; köpeği andırır, alt çenede bir sıra öğütücü azı dişi yeralır.

Babunlar toprakta buldukları tohum, yumrukök, ot ve böceklerle beslendiklerinden, kendilerini avlamak isteyen hayvanlarla her an karşılaşma tehlikesi içindedirler; bu yüzden, babun sürüleri genellikle impalalar gibi toynaklı memelilerle işbirliği yapar, düşman gelirken ayaklarını yere vurarak uyarıda bulunmalarından yararlanırlar. Karşılık olarak da, onları çok iri olmayan düşmanlara karşı korurlar.

Dişileri genellikle kahverengi, erkekleriyse boz olan, erkeklerde bir de yele bulunan babunlar, 25-30 bireylik sürüler halinde, son derece örgütlü bir topluluk düzeninde yaşarlar. Zaman zaman sayısı 200′e yükselen topluluğun erkekleri, dişileri ve yavruları korurlar. Dişiler bir gebelik dönemi sonunda tek yavru doğurur ve birkaç ay süreyle sırtlarında gezdirirler.

Eski Mısır’da kutsal sayılan, tapınaklar ve taş anıtlar üstünde kabartmalarına ve resmine rastlanan mantolu babun ya da Habeşistan babunu (Papio hamadryas) yanı sıra, cinsin öteki üyeleri arasında, babun ya da sarı babun (Papio ursinus), Gine babunu (Papio papio) ve Orta Afrika babunu (Papio unubis) sayılabilir.

Bofa balığı

Genellikle tatlısuda yaşayan, denize göçen bazı türleride üreme mevsiminde tatlısuya dönen, bofabalığımsılar takımından balık ailesi (a. Petromyzontidae).

Yılanbalığını andıran bofabalığıgiller ailesi üyelerinin gövdelerinin iki yanında yedişer solungaç deliği bulunur; sırtlarında ve omuzlarında yüzgeç yoktur. Her iki yarı kürenin ılık sularında yaşayan türlerin büyük bölümü, erişkin dönemlerinde, vantuz işlevi gören ağızlarını balıkların bedenine yapıştırarak kanlarını emer, dişli-dilleri aracılığıylada etlerini kemirirler (eskiden Amerika’da Büyük göller bölgesinde yaygın olan deniz bofabalığı [Petromyzon marinus], balıklara büyük zarar vermiştir), birkaç yıl süren lavra evrelerini ırmak yataklarında çamurun içine gömülerek geçirirler. Geri kalan türler erişkin dönemlerinde genellikle beslenmedikleri için dişleri ve barsakları körelir, bedenleri küçülür ve kitle halinde ölürler.

Türkiye sularında, deniz bofabalığının yanı sıra, ırmak bofabalığı Lampetria fluviatilis türüne de rastlanmaktadır.

Balıkçıl

Leyleksiler takımının balıkçıgiller ailseinden, daha çok balıkla beslenen, uzun bacaklı, uzun boylu, sivri gagalı kuşların ortak adı.

Tüyleri gri, mavi, kahverengi ve beyaz olan balıkçıgillerden Tigrosomatinae altailesi üyeleri biraz daha kısa bacaklıdırlar ve Güney Amerika, Afrika ve Papua bölgesinde yaşarlar. Gece balıkçılları (Nyctiecoracinae altailesi), gece avlanırlar.

Türkiye’deki balıkçıl türleri; beyaz balıkçıl (Egretta alba) toprak (Ardeola rallodies) küçük beyaz balıkçıl (E. garzetta), külrengi balıkçıl (Ardea cinera) erguvani balıkçıl (A. purpurea), cüce yırtıcı balıkçıl ya da cüce balaban (İxobrychus minutus), öküz balıkçılı (Butaurus stellaris) ve gece balıkçılarıdır (Nycticorax nycticorax).

Balıkçıllar balık, kurbağa ve benzer hayvanlar avladıkları göllerin çevresinde dolaşırlar. Bazı balıkçıllar, koloniler halinde yuva yaptıkları üreme mevsimi dışında, yalnız yaşarlar. Geri kalanlarsa toplu halde yaşamayı yeğlerler. Yuvalarını ağaçların yüksek dallarına yaparlar. Kur yapma sırasında özel sesler çıkarır, akrobatik hareketler yaparlar. Dişiler çoğunlukla 3-7 yumurta üstünde kuluçkaya yatar ve ince tüylü yavrularını kustukları av etleriyle beslerler.

Başlıklı maymun

Yeni dünya maymunlarının en tanınan cinsi (Cebus).

Orta Amerika’da ve Güney Amerika’da yaşayan 4 türe ayrılmış başlıklımaymun cinsi üyelerinin büyük bölümü meyveyle beslenir, birey sayısı 30′u bulabilen sürüler halinde, çevreden sakınmadan yaşarlar. Sarılıcı ve kavrayılıcı özellikli uzun kuyruklarının boyu 38-60 cm arasında değişir. Boyları 38-53 cm, ağırlıkları 1,6 – 3,6 kg’dir. Gerek kuyruklarındaki, gerek gövdelerindeki tüyler kısa ve kahverengidir.

Adları, başlarındaki kukuleta biçimli sık tüylerden kaynaklanan başlıklımaymunların örnek türü, cinsin adıyla anılan başlıklımaymundur (Cebus capucinus). Perçemli başlıklımaymun da denen kara kafalı başlıklımaymun (C. apella), beyaz alınlı başlıklımaymun (C. albifrons) ve ağlayan başlıklımaymun (C. nigrivittatus), cinsin öbür türlerini oluşturur.

Babaköş

Yılana benzeyen, oysa gerçekte bacaksız kertenkelelerden olan sürüngen hayvan (al. Anguis fragilis).

Güneydoğu Avrupa’da ve Asya’nın Kafkasya’dan İran’a kadar uzanan kesiminde yaşayan, genellikle fındık kabuğu renginde olan babaköş, alacakaranlıkta avladığı küçük omurgasızlarla beslenir. Kuyruğu dayanıksızdır; sertçe tutulduğunda ya da sopayla vurulduğu zaman hemen kopar ve çok uzun olduğu için, hayvanın ikiye bölündüğü izlenimi uyandırır; yılan biçimindeki gövdesinin uzunluğu 35-50 cm’dir, bunun üçte iki ya da yarısı kuyruktur (ayak, bacak yoktur).

Başı ile boynunun aynı kalınlıkta olmasıyla yılandan ayırt edilir.

« Önceki sayfa — Sonraki sayfa »